پی یر براسور
Brasseur, Pierre
بازیگر (1903، پاریس- فرانسه؛ 1972)
با نام پی یر آلبر اسپیناسه به دنیا آمد. مادرش بازیگر بود. در کنسواتوار پاریس نزد هاری بور درس بازیگری گرفت. در پانزده سالگی برای نخستین بار روی صحنه رفت و در بیست سالگی در نخستین فیلمش ظاهر شد. با این حال در سال 1938 بود که با ایفای نقش در بندر مه گرفته مارسل کارنه به چهره ای مشخص در سینمای فرانسه بدل شد. بازیگری با حضور مسلط و عالی در بیان طنز و کنایه بود و در بیش از هشتاد فیلم در انواع نقش ها بازی مرد. بهترین شخصیت پردازی های او در فیلم های با فیلم نامه های ژاک پره ور دیده می شود. هم چنین شاعر بود و چندین نمایش نامه و یک خود سرگذشت نامه (1973) نوشت. پسرش کلود، از ازدواج با اودت ژوایو (که به طلاق انجامید)، نیز بازیگر سینماست.
براسور عملاً در هر تحول مهم سینمای فرانسه پس از 1920 سهیم بود. در دهه ی 1920 با آوانگاردهای پاریسی هم راه بود و سپس در محصولات مشترک آلمانی/ فرانسوی اوایل دهه ی 1930، نخستین نقش های مهمش را به دست آورد. بهترین نقش هایش در دوره ی رواج رآلیسم شاعرانه روی نمودند و از دهه ی برهوت 1960 و در سینمایی متکی به کارگردانان، دیگر چندان جایی برای خود نیافت. در دهه ی 1920 کمدین جوان جذابی بود که با محافل روشن فکری و هنری آشنا شد. در 1924 با ژان کوکتو کار کرد و با گروه سورآلیست ها، آندره برتون و سایرین، ارتباط یافت و برای نشریه انقلاب سوررآلیستی اشعار و متون ادبی می نوشت. روی چندینی نمایش نامه و فیلم نامه کار کرد. سپس در کمپانی اوفا به کار گرفته شد و خود را به عنوان کمدین در یک رشته هجویه های رُمانتیک تثبیت مرد. حتی دیدار کوتاهی هم از هالیوود داشت. در بازگشت به فرانسه در فیلم های کم اهمیتی ظاهر شد که تعداد زیادی از آن ها کمدی های عامه پسند بودند. در همین دوران با پره ور آشنا شد و مقابل ژان گابن در بندر مه گرفته توان خود را در شخصیت پردازی های ظریف و پیچیده نشان داد. با این حال به ایفای نقش عیاش ژول بری که کم کم پا به سن می گذاشت، تحویل گرفت. در طی جنگ از این چهره فاصله گرفته و از جمله برای ژان گرمی یون در روشنایی تابستان نقش «رولان»، نقاش تباه شده ای را ایفا کرد و بدین ترتیب فروپاشی کارنامه ی یک هنرمند را نشان داد. سپس بزرگ ترین نقش خود را به دست آورد: بازیگر تآتر قرن نوزدهمی، «فردریک لومتر»، در برو بچه های اون بالا که اوج بازیگری او به عنوان کمدین و نیز ژان لویی بارو به عنوان استاد پانتومیم بود. او که محبور بود در نقش «لومتر» نقش های دیگری مثل «اتللو» را هم بیافریند، شخصیتی حساب شده و پیچیده را در این فیام آفرید. پس از جمگ بیش تر به کار تآتر اشتغال داشت و گه گاه در فیلم ها هم بازی می کرد. پس از موفقیت نقش «ژوژو»ی شوخ و رقت انگیز در دروازه پاریس کلر به نقش های فرعی روی آورد. اگر چه در سه فیلم از ژرژ فرانژو حضوری درخشان داشت، فعالیت تآتری اش برجسته تر بود و بازی اش در اجرای پاریسی 1967 آمدن به خانه ی هارولد پینتر بسیار ستایش شد.
از فیلم ها: 1925- خانم بی مراعات (پره)؛ 1927- آتش (دو بارونسلی)؛ 1930- سوراخی در دیوار (باربری)؛ 1932- دوست من ویکتور (برتومیو)، سریع (سیودماک)، سفر عروسی (اشمیت)، ترانه یک شب (لیتواک)؛ 1933- جنس ضعیف (سیودماک)، تعطیلات زناشویی (گرویل)؛ 1934- کاروان (کارل)؛ 1936- پاهای مگس (گرمی یون)، شوهر رویایی (کاپلانی)، ملکه
آدم های ناخوانده (گلاس)؛ 1937- دوشیزه مادرم (دوکوئن)، تپش قلب (پانیول)؛ 1938- کافه دوپاری (لاکومب)، بندر مه گرفته (کارنه)، جوزپه وردی (گالونه)؛ 1941- طبقه ششم (کلوش)، آفتاب همیشه دلیل دارد (بیلون)، دو آدم کم رو (آپا. آلگره)؛ 1942- قول به یک بیگانه (برتومیو)؛ 1943- خداحافظ لئوناردو (پره ور)، روشنایی تابستان (گرمی یون)؛ 1945- بروبچه های اون بالا (کارنه)، زن خطرناک (بوایه)؛ 1946- دروازه های شب (کارنه)، پترو (م. آلگره)؛ 1947- روکامبول (دو بارونسلی)؛ 1948- شب بی خوابی (پوتیه)؛ 1948- راز مونته کریستو (والنتن)؛ 1949- عشاق ورونا (کایات)؛ 1950- میلیونرهای یک روزه (اونه یل)؛ 1951- بعد از خدا، ناخدا (داکن)، ریش آبی (کریستیان- ژاک)؛ 1952- لذت (ماکس اوفولس)؛ 1953- پوشاندن برهنگان (پالی یرو)؛ 1954- راسپوتین (کومبره)، برج نل (گانس)؛ 1955- ناپلئون (گیتری)؛ 1957- دروازه پاریس (ر. کلر)؛ 1958- سر مقابل دیوارها (فرانژو)؛ 1959- قانون (داسین)، چشم های بدون چهره (فرانژو)؛ 1960- آنتونیوی زیبا (بولونینی)، گفت و گوی راهبه های کارملیت (اگوستینی)، دشمنان (مولینارو)، گلوله باران کردن قاتل (فرانژو)؛ 1961- ساعات اولیه صبح (اودره)، قایق امیل (لاپاتلی یر)؛ 1963- مأمور نفرت انگیز گمرک (م. آلگره)، اسباب خوب (کریستیان- ژاک)؛ 1964- گنچ پنهان ژوزف (اوتان- لارا)، لاکی جو (دوویل)، لیولا (بلازتی)؛ 1965- دگرگونی سرایدارن (گرانیه دوفر)، خاویاری برای عمه اولگا نیست (ژان بکر)، یک دنیای نو (دسیکا)؛ 1966- سلطان قلب ها (دو بروکا)؛ 1968- گوتو، جزیره عشق (بوروچیک)، زیر علامت مونته کریستو (اونه بل)؛ 1970- مزدوجان سال 2 (راپنو)؛ 1972- زیباترین شب زندگی من (اسکولا).
